30.3.2011

Πολιτική

Ψυχομετρήσεις

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Ψυχομετρήσεις

Παράξενο… οι μαγκιές στην πολιτική συνεχίζονται. Οι πολιτικοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων, ή επιλέγουν να σφυράν αδιάφορα, θεωρώντας ότι δεν τούς αφορούν τα προβλήματα.

Προτιμούν να πορεύονται προς το αδιέξοδο, υιοθετώντας επιχειρήματα που χαϊδεύουν, αντί να τραβούν αυτιά. Εμφανίζονται να υπερασπίζονται περισσότερο το επάγγελμα και το δικαίωμα στην σύνταξη του βουλευτή και λιγότερο τις προτεραιότητες της χώρας, του συνόλου, δηλαδή, των πολιτών. Συντάσσονται με θράσος στο πλευρό “των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων”, χωρίς να μπορούν να αναγνωρίσουν στην πράξη τις συνθήκες ζωής και τις ανάγκες των ανθρώπων που δήθεν υπερασπίζονται. Και τέλος ποντάρουν στη συλλογική αμνησία των κυβερνόμενων.

Σε μία άλλη χώρα, με διαφορετικό αίσθημα ευθύνης, κάποιος ή κάποια από τους 300 της Βουλής θα είχε παραιτηθεί. Έτσι, απλά. Από ευθιξία. Γιατί δεν θα άντεχε άλλο το βλέμμα των πολιτών. Γιατί θα ντρεπόταν να τον/την βλέπουν να μπαίνει στο Κοινοβούλιο. Γιατί δεν θα ήταν φυσιολογικό να μην ιδρώνει κανείς. Αυτό ως γνωστό δεν έχει γίνει. Όποιος το πράξει τώρα, θα γίνει λαϊκός ήρωας, αλλά θα βρεθεί έξω από το μαντρί. Και η συλλογική αμνησία θα τον εξαφανίσει.

Έτσι, σαν μία θεατρική παράσταση χωρίς ηθικό δίδαγμα, οι μικροκομματικές αψιμαχίες συνεχίζονται με πείσμα. Ορισμένοι δε, εκεί κάτω, εντός και εκτός της Συγγρού, θεωρούν τους πολίτες εντελώς ηλίθιους και αρθρογραφούν ανωνύμως και επωνύμως λες και το μέλλον της χώρας συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με το μέλλον του κολλητού-πολιτικού, ο οποίος στη ζωή του κατάφερε να γίνει αρχηγός και δεύτερου, κατά σειρά, κόμματος. Πόσο αρκετό είναι, όμως, αυτό σήμερα;

Το χτίσιμο του πολιτικού προφίλ, σύντροφοι, δεν γίνεται με ινστρούχτορες, ούτε με την ανώνυμη προπαγάνδα στα ιστολόγια. Τουλάχιστον όχι στα 2011, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας και της απελευθέρωσης των πληροφοριών. Το μέλλον είναι ήδη εδώ, το ίδιο και οι πολίτες, οι οποίοι περιμένουν κάτι χειροπιαστό, και όχι μία “άλλη πολιτική”, με “άλλες συνταγές και άλλα μείγματα”. Απλά πράγματα. Το κοινό που ήδη έχετε, ο πυρήνας, πώς το λένε… η κομματική βάση βρε παιδί μου, χοντρικά σάς γουστάρει. Έστω και αν για μερικούς, το μόνο κριτήριό τους είναι ότι απεχθάνονται το ΠΑΣΟΚ. Η μερίδα, όμως, των πολιτών που σάς λείπει από τις μετρήσεις, σάς θεωρεί γραφικούς. Άρα, πάπαλα…

Αρκετά όμως με τη ΝΔ και τις κειμενικές τσαχπινιές των κολαούζων. Η απέναντι πλευρά έχει πιο ενδιαφέρον. Νομίζω πως, αντί για το ψυχομετρικό, απροειδοποίητο διαγώνισμα στο Υπουργικό Συμβούλιο, ο Γιώργος έπρεπε να τούς τυπώσει 2-3 ερωτήσεις να απαντήσουν: “Γιατί καθυστερεί το έργο που έχω αναλάβει;” “Τί ενέργειες κάνω προκειμένου να είμαι πιο αποτελεσματικός;” “Πόσες συνεντεύξεις έδωσα αυτόν τον μήνα;”, “Πού θα μπορούσα να βελτιωθώ;” κ.λπ.

Υπάρχουν φορές που η ηγεσία εκφράζεται μόνο και μόνο με την εκδήλωση της υποταγής. Το θέαμα των υπουργών να καταγράφουν με μολύβι και χαρτί τις προτεραιότητές τους και να βαθμολογούν τον εαυτό τους θα πρέπει να είναι αυτό που λένε “όλα τα λεφτά”.

Απ’ ότι φαίνεται το τρέχον cabinet σώθηκε. Το πολιτικό κόστος εισπράχθηκε, καιρός για εξωκοινοβουλευτικούς. Για να τελειώνουμε με την κρίση, να προχωρήσουν γρήγορα τα θέματα και να ξεκαθαρίσουμε και ορισμένα πράγματα σχετικά με τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας, τις αδυναμίες, τις ευκαιρίες και τις απειλές. Κάντε μια SWOT Analysis επιτέλους, διοχετεύστε τα κεφάλαια να τελειώνουμε.

Επίσης, να ξεκαθαρίσουμε και τις συνωμοσιολογικές αηδίες, που στηρίζονται στην εποχιακή ανάγκη ορισμένων για αποσταθεροποίηση. Πλέον στην Ελλάδα είναι όλα ξεκάθαρα. Το σημερινό τερατούργημα στο οποίο όλοι πρωταγωνιστούμε είναι πρωτίστως ευθύνη των εγχώριων πολιτικών και δευτερευόντως των οπαδών – πελατών – πολιτών τους. Οι πολιτικοί παρέλαβαν και διαιώνισαν το πελατειακό σύστημα, τον εναγκαλισμό με τα μέσα ενημέρωσης και τον παράνομο πλουτισμό από θέση ισχύος.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι σίγουρο, ότι σήμερα, ο δικομματισμός δεν εκφράζεται με όρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Εκφράζεται καλύτερα με την αντίθεση “πρόοδος ή οπισθοδρόμηση”. Χωρίς αντιστοιχία… έτσι ελεύθερα… πέρα από κόμματα.

blog comments powered by Disqus

Γράφει η Αλεξία Σκούταρη

Αλεξία ΣκούταρηΗ Αλεξία Σκούταρη είναι πολιτική αναλύτρια με σπουδές στο εξωτερικό στην οικονομική επιστήμη και την πολιτική της επικοινωνίας.

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία