14.9.2011

Πολιτική

Τα κομμάτια της Ελλάδας

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Τα κομμάτια της Ελλάδας

“If you deconstruct Greece, you will in the end see an olive tree, a grapevine, and a boat remain. That is, with as much, you reconstruct her.” Ελύτης στα αγγλικά, αφιερωμένο στους εκπροσώπους της τρόικας, τους τοποτηρητές, τους δανειστές, τους προμηθευτές και τους επενδυτές. Επιχείρημα-εσχατιά, σε καιρούς δύσκολους για τη χώρα, τα δημόσια λογιστικά και τον κοινό νου, που δολοφονείται καθημερινά στον δρόμο και την τηλεόραση.

Η σημερινή κατάσταση που ζούμε δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Είναι φυσικό αποτέλεσμα μετά το τσουνάμι της αδράνειας που κυριάρχησε στις 6 σεζόν της προηγούμενης διακυβέρνησης. Πάνω από 1.800 ημέρες, οι γαλάζιοι υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι πήγαιναν μπρος-πίσω στους χώρους εργασίας τους χωρίς να τολμήσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές «που είχε ανάγκη ο τόπος».

Ο γιαλός στράβωσε πολύ νωρίς, από το 2005. Ήταν τότε που “η γνώση της μάζας” κτύπησε το πρώτο καμπανάκι για την τότε “νέα διακυβέρνηση”. Όταν ο ενθουσιασμός και το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 μετατράπησε σε αμφιβολία μόλις ένα χρόνο αργότερα, την επόμενη άνοιξη, όταν η πλειονότητα των Ελλήνων έλεγε στους δημοσκόπους ότι “τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά”.

Τότε η πολιτική δυναμική της πράσινης αντιπολίτευσης ήταν μικρή, έως ανύπαρκτη. Δεν αποτελούσε κίνδυνο. Τα αντίθετα επιχειρήματα αστήρικτα. Αλλά οι πολίτες γνώριζαν ότι η ουσία είχε ξεστρατήσει. Οι κυβερνώντες πολιτικοί και ο λόγος τους συνέχιζαν μία μοναχική πορεία, μεγαλώνοντας το κενό κάτω από τα πόδια τους. Ήδη, οι μεγάλες αλλαγές, η “επανίδρυση του κράτους”, η “διαφάνεια παντού”, η “μονιμοποίηση των συμβασιούχων” αποδεικνύονταν λόγια μπαλκονιού, ενός αρχηγού που ήξερε να τα χρησιμοποιεί με άνεση.

Τα χρόνια πέρασαν και τα επιχειρήματα της προσμονής ευτελίστηκαν. Οι προσδοκίες κάηκαν. Βέβαια, όταν ο Γιώργος άρχισε να περπατάει στα καμμένα της Ηλείας, οι πολίτες τον μέτρησαν, σε σχέση με τον airborne Καραμανλή, και έδωσαν την τελευταία ευκαιρία στον administrator που ήδη είχαν, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Ελπίζοντας ότι το μάθημα δόθηκε.

Πράγματι, το μάθημα είχε δοθεί. Αλλά είχε γεννήσει διαφορετικά συμπεράσματα, από αυτά που θα φανταζόταν η κοινή λογική. Αυτό αποδείχθηκε με την παράδοση της εξουσίας στον Γιώργο, ο οποίος παρέλαβε το χάρτινο σύστημα διακυβέρνησης, το ταρακούνησε άτσαλα και αυτό γκρεμίστηκε… Άνθησε όμως ο πολιτικός λόγος, ο οποίος για άλλη μία φορά περιέγραψε με ηρωϊκό τρόπο την… φυγή προς τα εμπρός. Η ουσία υποχώρησε, άγνωστο γιατί… Συνωμοσία, ανικανότητα, προχειρότητα, το παλιό πράσινο κρατικό μπετόν αρμέ; Γύρευε τις αιτίες που κρύβονται πίσω από το τρακ που χαρακτηρίζει την πράσινη διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια.

Σήμερα, στο μέσο της τετραετίας, ο ΓΑΠ κοντεύει να χάσει από το ίδιο το κομματικό του σύστημα, το οποίο δείχνει να αποκτά αυξημένες αρμοδιότητες, ιδιαίτερα μετά την υποχώρηση στις δημοσκοπήσεις.

Οι επόμενοι δύο μήνες θα είναι πραγματικά κολασμένοι, όπως είπε και ο Μπένι. Όχι, όμως, μόνο εθνικολογιστικά. Θα είναι κολασμένοι για την πολιτική και τους εκπροσώπους της. Ο έκτακτος φόρος στα ακίνητα και η λαϊκή αντίδραση είναι η τελευταία ευκαιρία για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συγκεντρώσουν γύρω τους «αγανακτισμένους» πολίτες με διάθεση ψήφου. Αν πέσει η κυβέρνηση, οι εκλογές θα οδηγήσουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ανταγωνισμούς και μικροκομματικά παζάρια. Ο κίνδυνος οι Έλληνες πολιτικοί να αποκτήσουν και πάλι πρωτεύουσα σημασία είναι υπαρκτός (προσωπικώς προτιμώ τον Τόμσεν για τα δημόσια λογιστικά). Οι αγορές θα αφηνιάσουν και οι Ευρωπαίοι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, παραιτούμενοι από την προσπάθεια να σώσουν την Ελλάδα.

Και οι πολίτες… οι πολίτες θα αναγκαστούν να μαζέψουν τα κομμάτια της χώρας. Αρκεί να τους φτάνει για να ξαναρχίσουν, μία ελιά, ένα κλίμα και ένα ναυάγιο…

blog comments powered by Disqus

Γράφει η Αλεξία Σκούταρη

Αλεξία ΣκούταρηΗ Αλεξία Σκούταρη είναι πολιτική αναλύτρια με σπουδές στο εξωτερικό στην οικονομική επιστήμη και την πολιτική της επικοινωνίας.

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία