25.10.2011

Πολιτική

Ο φόβος και η λογική, στην πολιτική και την κοινωνία

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Ο φόβος και η λογική, στην πολιτική και την κοινωνία

Εν αρχή ην ο φόβος. Αναρχος, απρόβλεπτος, αμετροεπής, ανάρρους, απρόσκλητος και ανήλιαγος. Φόβος παρών. Ξεκινάει από την πολιτική κορυφή και διαχέεται προς την αποσβολωμένη κοινωνία. Αναμειγνύεται με έμμεσες απειλές από Ευρωπαίους πολιτικούς που αρνούνται να παραδεχθούν ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό κυρίως, ενισχύεται από σενάρια πιθανής ολοκληρωτικής καταστροφής και διανθίζεται (!) με σενάρια απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Προσάραξε ο φόβος στα βράχια μας. Κι έκτοτε κυβερνά μ’ έναν τρόπο πρωτόφαντα σκληρό, λες και ανέλαβε ρόλο δημίου με τις γκιλοτίνες στημένες σε κεντρικές πλατείες. Πίσω από τις γκιλοτίνες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι συμπεριφέρονται ως άπειροι πυγμάχοι σε ελαττωματικό ρινγκ.

Εν αρχή είναι οι πράξεις, οι παραλείψεις και οι λαθεμένες αποφάσεις. Η διετής ολιγωρία της σημερινής κυβέρνησης, η τάση της να καταδύεται στα σωθικά του ΠΑΣΟΚ, η άρνηση των πολλών να αποδεχθούν το αποτέλεσμα του άκρατου δανεισμού της χώρας και ο παμφάγος κρατισμός οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο. Κι όταν ο κόμπος έφτασε πια στο χτένι, όταν απειλήθηκε με ανατροπή ο κόσμος του Δημοσίου –σπλάχνο εκ των σπλάχνων των κομμάτων–, οι κυβερνώντες συνειδητοποίησαν ότι θα πρέπει τώρα να ξεκοιλιάσουν τα ίδια τους τα σωθικά. Κάπως έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε μπροστά στην αναζήτηση και την επίτευξη μεγεθών που άλλοτε θα θεωρούνταν αδιανόητα. Ομως, αν εξ αρχής η κυβέρνηση είχε προχωρήσει σε ήσσονος σημασίας αποκρατικοποιήσεις, κινώντας παράλληλα τη διαδικασία αξιοποίησης του Ελληνικού και πιέζοντας τους φοροφυγάδες (χωρίς το λαϊκιστικό ξεμπρόστιασμα πολλών από αυτούς), ίσως οι δανειστές μας να μη μας συμπεριφέρονταν σήμερα με απαξιωτικό τρόπο. Ισως να μην είχε αρθεί πλήρως η εμπιστοσύνη και να μη μας ταλάνιζαν με την 6η δόση. Οι δε κυβερνώντες να μην είχαν συρθεί στη λήψη επώδυνων μέτρων για τους πολλούς, λαβώνοντας βάναυσα την ώς χθες παραγωγική μεσαία τάξη. Η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει η Λουκρητία Βοργία των πρώτων της χρόνων, όταν ο Πάπας πατέρας της και ο αδελφός της Καίσαρας αποφασίζουν να την κάνουν πειθήνιο όργανο των δικών τους φιλοδοξιών. Ποιος όμως μπορεί να αναλάβει αυτήν την ευθύνη, όταν η χώρα διαλύεται καθημερινά όλο και περισσότερο;

Εν αρχή ην η λογική. Η λογική που ως λαός δεν αποκτήσαμε γιατί θα μας απέτρεπε από το να κάνουμε του κεφαλιού μας. Η λογική όμως υφίσταται και λέει ότι αν πραγματικά θέλουμε να προχωρήσουμε, οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι μας χρειάζονται καινούργια οικοδομικά υλικά προκειμένου να οικοδομήσουμε ένα κράτος με ορίζοντα δεκαετίας και πλέον. Ναι, μία και πλέον δεκαετία θα χρειαστούμε, υπό δυσβάστακτες θυσίες και οικονομική δυσπραγία για να στήσουμε όχι μόνον ένα αποτελεσματικό κράτος, αλλά και για να δώσουμε ροή στην ανάπτυξη. Ενδιαμέσως, ανεργία, φτώχεια, απελπιστική μείωση της κατανάλωσης και φυσικά, άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Αυτά όλα βεβαίως υπό την προϋπόθεση ότι στη διάρκεια της δεκαετίας δεν θα συμβούν σοβαρές γεωπολιτικές αλλαγές και ότι μετά το πέρας της δεκαετίας θα υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ενωση στην πλέον ομοσπονδιακή της μορφή! Λογικές σκέψεις, κι έτσι όπως τις κάνω καθημερινά θυμάμαι τον Πλούταρχο στα Ηθικά του (φωτ.) όπου γράφει: Γιατί καλοπιάνεις τον τραπεζίτη ή τον μεσάζοντα; Δανείσου από το δικό σου τραπέζι: έχεις κύπελλα, ασημένια πιάτα, πιατέλες! Ας τα στερηθείς στη δύσκολη ώρα. Η όμορφη Αυλίδα ή η Τένεδος θα στολίσουν το τραπέζι σου με πήλινα σκεύη που είναι καθαρότερα από τα αργυρά. Δεν έχουν τη βαριά και δυσάρεστη οσμή των τόκων που σαν τη σκουριά κατατρώνε μέρα με την ημέρα την πολυτέλειά σου. Ούτε θα σου θυμίζουν διαρκώς την πρώτη του μήνα και τη νέα σελήνη που αν και ιερότερη απ’ όλες τις μέρες, οι δανειστές την κάνουν αποφράδα και μισητή. Τον άνθρωπο που αντί να πουλήσει τα υπάρχοντά του, τα βάζει ενέχυρο, ούτε ο Ζευς ο Κτήσιος δεν μπορεί να σώσει!

Διάβασα κριτική για την ταινία “Αι Ειδοί του Μαρτίου” υπό τον Τζορτζ Κλούνεϊ. Δεν θα μιλήσω για τη σημειολογία των λέξεων ούτε για το καβαφικό ποίημα. Θα αναφερθώ μόνο σε δηλώσεις του συγγραφέα Beau Willimon στους “Τάιμς” του Λονδίνου, όπου ξεπερνώντας τον κυνισμό των πρωταγωνιστών σε προεκλογική εκστρατεία των Δημοκρατικών στο Οχάιο, λέει το εξής απλό: “Δεν μπορείς να προωθήσεις μια πολιτική ατζέντα, αν δεν έχεις την ισχύ να την εφαρμόσεις”.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή (Στήλη”Πρόσωπα”), 23.10.2011

 

blog comments powered by Disqus

Γράφει η Ρίτσα Μασούρα

Ρίτσα ΜασούραΗ Ρίτσα Μασούρα σπούδασε στη Νομική Αθηνών, εργάστηκε ως δημοσιογράφος διεθνών θεμάτων στην κρατική τηλεόραση ως το 1997 και παράλληλα στην εφημερίδα “Καθημερινή”, όπου και συνεχίζει να αρθρογραφεί.

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία