23.12.2011

Οικονομία, Πολιτική

Η καταγγελία και η εφαρμογή του Μνημονίου

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Η καταγγελία και η εφαρμογή του Μνημονίου

Η εντός του ΠΑΣΟΚ ψηφοθηρία, στην οποία επιδίδεται πρωίμως ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, καταγγέλλοντας θεούς, δαίμονες και το Μνημόνιο, ξένισε πολλούς. Αλλοι χλεύασαν τη μετακίνηση ενός κορυφαίου υπουργού σε αριστερές -και τάχαμου φιλολαϊκές- θέσεις, αλλά κανείς δεν χειροκρότησε. Ούτε καν οι εφημερίδες της δραχμής. Δεν του αναγνώρισαν καν το ελαφρυντικό ότι τόσο καιρό στο υπουργείο Ανάπτυξης δεν έκανε τίποτε για να επιτύχει το Μνημόνιο, αυτό που καταγγέλλει τώρα ως αποτυχημένο. Συνεχίζει να διαφεντεύει δεκάδες οργανισμούς (κι εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε απίθανες εταιρείες του Δημοσίου που ασχολούνται με την αργιλομάζα ή την πώληση χαλιών), όταν είναι ένας από τους αρμόδιους για το συμμάζεμα ενός κράτους, αυτού που μας οδήγησε διά της υπερδιόγκωσής του στα σημερινά χάλια.

Όμως, παρά τον άτεχνο και σχεδόν απελπισμένο τρόπο που ψηφοθηρεί ο κ. Χρυσοχοΐδης, πρέπει να δεχθούμε ότι η δημαγωγία και ο λαϊκισμός είναι αναπόφευκτα υποπροϊόντα της δημοκρατίας. Πού να εξηγεί τώρα κάθε υποψήφιος στη δημοσιοϋπαλληλική μάζα, που είναι ο βασικός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ, ότι στην καταστροφή φτάσαμε διότι ο ίδιος και οι συνάδελφοί του όλων των κομμάτων ξόδευαν στα προ του Μνημονίου χρόνια περισσότερα απ’ όσα άντεχε το κράτος; Πώς να διατυπώσει τον συλλογισμό ότι η ελληνική οικονομία είναι μια κρατική φούσκα, που έσκασε μόλις σταμάτησαν τα δανεικά; Κατ’ αρχήν, αυτό προϋποθέτει να τα καταλαβαίνει ο ίδιος, κάτι που είναι ακατόρθωτο όταν έχεις ανδρωθεί πολιτικά σκορπώντας λεφτά. Είναι πιο εύκολο να αναπαράγεις κουβέντες του καφενείου ότι έπρεπε να δανειστούμε προ του Μνημονίου περισσότερα για να αποφύγουμε το Μνημόνιο. Λες και οι αγορές περίμεναν κάποιον καπάτσο, σαν τον κ. Χρυσοχοΐδη, για να θαμπωθούν και να μας δώσουν όσα λεφτά τραβάει η όρεξή του. Tο βασικό χαρακτηριστικό του ηγέτη όμως είναι να ηγείται και όχι να χαϊδεύει τα αυτιά όσων αυτός και το σινάφι του διόρισε. Είναι να χαράζει νέους δρόμους, που μπορεί να είναι δύσβατοι, αντί να κλαυθμυρίζει στα κανάλια. Είναι να κάνει κάτι καινούργιο, αντί να αναμασά τα παλαιά.

Από τα παλιά, σε ένα πράγμα έχει δίκιο. Μιλώντας στην εκπομπή “Νέοι Φάκελοι” (19.12.2011) για την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης Παπανδρέου είπε: “Εμείς, όχι απλώς καθυστερήσαμε, αλλά νομίζω κάναμε και κάποια χειρότερα πράγματα. Χαρίζαμε επιδόματα από λεφτά που δεν είχαμε και συζητούσαμε αν οι αυξήσεις θα είναι κάτω από 2.000 ευρώ… δεν είχαμε καμιά απολύτως πολιτική προετοιμασία, δεν είχαμε καμία ιδεολογική ωριμότητα και τελικώς δεν είχαμε και καμία δυνατότητα να διαχειριστούμε ένα πράγμα που έσκασε στο κεφάλι μας εκείνη τη στιγμή. Αυτή είναι όμως η αξία της πολιτικής. Να μπορεί να διαχειρίζεται τα πράγματα την ώρα που έρχεσαι και αναλαμβάνεις την ευθύνη”.

Δεν αναλαμβάνει, λοιπόν, την ευθύνη να κλείσει κανέναν οργανισμό από τους δεκάδες που λιμνάζουν στο οργανόγραμμα του υπουργείου του; Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί σε δύο χρόνια θα τρέχει πάλι στα κανάλια να γκρινιάζει ότι η νυν κυβέρνηση δεν είχε “καμία απολύτως πολιτική προετοιμασία, καμία ιδεολογική ωριμότητα και τελικώς καμία διαχειριστική δυνατότητα” να μειώσει ένα κράτος που και φέτος θα ξοδέψει εκτός τόκων δέκα δισ. περισσότερα απ’ όσα θα εισπράξει.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 22.12.2011

blog comments powered by Disqus

Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Πάσχος ΜανδραβέληςΣπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Nέας Yόρκης "New School for Social Research". Από το 1982 εργάζεται σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Καθημερινή».

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία