16.11.2010

Οικονομία, Πολιτική

Οδός Τόμσεν

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Οδός Τόμσεν

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξαετίας, σε κάθε ευκαιρία, διατύπωνα την άποψη ότι η «επανίδρυση του κράτους» στηρίζεται αποκλειστικά στη ψηφιοποίηση υπηρεσιών και διαδικασιών και στην εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων μάνατζμεντ, απηλλαγμένων από κομματικές προτεραιότητες.

Άνευ σημασίας. Πολλοί άλλοι, και ακόμη περισσότεροι – τεχνικά πιο ενημερωμένοι – είχαν διατυπώσει και αναλύσει πολλές από τις αρχές και τις πρακτικές του eGovernance, η αλλιώς «ψηφιακής διακυβέρνησης». Σε συνέδρια, συνεδριάσεις, συναντήσεις κυβερνητικών στελεχών, παντού. Η ύλη, επομένως, είχε διδαχθεί. Τα αποτελέσματα, όμως, υπήρξαν πενιχρά, έως ανύπαρκτα.

Η κεντροδεξιά «νέα διακυβέρνηση» δεν πείραξε τους δημόσιους υπαλλήλους και τα κεκτημένα τους, όπως δεν τάραξε τα νερά στα κλειστά επαγγέλματα, τις σπάταλες συνήθειες ημετέρων και μη, και άλλες πτυχές της καθημερινότητας των πολιτών, οι οποίες επιδεινώθηκαν ιδιαιτέρως, εκείνο το διάστημα. Η τακτική αντιμετώπιση των θεμάτων ήταν τακτική “touch and go”, με διπλό αρνητικό αποτέλεσμα: την είσπραξη του πολιτικού κόστους και την προώθηση ατελέσφορων πολιτικών. Το γιατί, το οποίο στην αρχή ήταν κοινό μυστικό, πλέον, το γνωρίζει όλη η Ελλάδα.

Και φυσικά, δεν έχει σημασία να αναζητηθούν οι αιτιάσεις, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο. Η κρισιμότητα της τρέχουσας περιόδου δεν επιτρέπει «πισωγυρίσματα», ούτε καν της σκέψης. Εξεταστικές, αναζήτηση ευθυνών, Βατοπέδια, μοναστήρια και καλόγεροι με λάπτοπ δεν έχουν σημασία σε μία εποχή όπου κρίνεται το μέλλον της χώρας.

Κάποτε, επί Καραμανλή, επιλέξαμε την Ευρώπη, αποφεύγοντας τη Βαλκανοποίηση. Το 1990-1993 – παρά τα όσα λέγονται – η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη εξυγίανε τα θεμελιώδη της ελληνικής οικονομίας (έλλειμμα, κρυφά χρέη, πραγματικό πληθωρισμό). Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Σημίτη, επτά χρόνια μετά – με τα κατάλληλα statistics, που δεν ήταν ελληνικής, μόνο, έμπνευσης – να βάλει τη χώρα στην ΟΝΕ.

Αυτή η αλληλουχία γεγονότων, μάς έσωσε σήμερα. Και αυτό επειδή το «κλείδωμα» στην Ευρωζώνη, τελικώς, ήταν πολλά περισσότερα από την έλευση του ευρώ, η οποία, κατά κύριο λόγο, μεταφράστηκε σε ακρίβεια, υπερκατανάλωση, υπερδανεισμό και – στην ουσία – ψευδοανάπτυξη.

Το τελευταίο εξάμηνο, η Ευρώπη, με τα ρευστά και του ΔΝΤ στέκεται δίπλα στην Ελλάδα. Σχεδόν κάθε Ευρωπαίος προσφέρει από την τσέπη του σε εκείνους του Νότιους τύπους με τους ανίκανους πολιτικούς και την σκέψη αποκλειστικά στο σήμερα. Είναι κακό; Όχι κατ’ ανάγκη. Είμαστε συνηθισμένοι να καταβροχθίζουμε ευρωπαϊκά πακέτα. Απλώς, η τακτική αυτή δεν μάς πάει μακρύτερα. Ξαφνικά τα λεφτά τελειώνουν, και στο νοικοκυριό και στο Λογιστήριο του Κράτους. Γι’ αυτό και στο εξής, οι αλλαγές πρέπει να είναι δομικές και οριζόντιες.

Το Μνημόνιο δεν είναι τίποτ’ άλλο από αυτό που θα έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας από την εποχή του Ζολώτα. Και δεν είναι κακή ιδέα να το διατηρήσουμε και μετά την κρίση, έστω ως συμβολισμό. Να ονομάσουμε, για παράδειγμα, «Μνημόνια» όλους τους προϋπολογισμούς που θα ακολουθήσουν μετά το 2013. Για να θυμόμαστε αυτά που πρέπει να κάνουμε οικειοθελώς, από κοινού και κατά μόνας.

Να κάνουμε και κάτι άλλο. Το κομμάτι της οδού Νίκης, μπροστά από το ΥΠΟΙΟ, μόνο αυτό, από τη μία κλούβα έως την άλλη, να ονομαστεί «Οδός Τόμσεν». Για να τον θυμόμαστε και μετά… Τόσα έχει κάνει ο άνθρωπος… Μόνο και μόνο να βάλεις τους Έλληνες σε σειρά δεν είναι μικρό κατόρθωμα…

blog comments powered by Disqus

Γράφει ο Δημήτρης Καμάρας

Δημήτρης ΚαμάραςΟ Δημήτρης Καμάρας είναι δημοσιογράφος (PhD, London). Εχει εργαστεί σε εφημερίδες, στο διαδίκτυο και στον τομέα της πολιτικής επικοινωνίας και στρατηγικής.

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία