29.4.2011

Υγεία - Πολιτισμός

Κάπνισμα: Τι ακριβώς επιβραβεύουμε;

Διαβάστε επίσης

» Ερωτήματα από ένα αιματηρό πραξικόπημα – θέατρο

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η επικίνδυνη απομάκρυνση από την Ευρώπη

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Η πονηρή και η δημοκρατική νοοτροπία των Ελλήνων

Δημοσθένης Κυριαζής

» Η Δύση επανέρχεται στα καλά νέα…

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

» Ένας κότσυφας που τον λέγαν Σταύρο

Δημήτρης Καμάρας

Κάπνισμα: Τι ακριβώς επιβραβεύουμε;

Το κάπνισμα προκαλεί πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτό λίγοι Έλληνες το αγνοούν πλέον. Ίσως να μην ξέρουν με λεπτομέρειες ότι προκαλεί 6 διαφορετικούς τύπους καρκίνου, ή ότι οδηγεί σε χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, ή ότι προκαλεί σοβαρές καρδιοαγγειακές παθήσεις (έμφραγμα, εγκεφαλικό, αρτηριοπάθεια κάτω άκρων), στυτική δυσλειτουργία κλπ κλπ, αλλά σε γενικές γραμμές συμφωνούν οι περισσότεροι ότι είναι πολύ βλαβερό. Τότε γιατί συνεχίζουν να καπνίζουν; Μα απλούστατα γιατί έχουν εθισμό στις ισχυρές εξαρτησιογόνες ουσίες που εισπνέουν.

Τα οικονομικά συμφέροντα υπέρ του τσιγάρου είναι πανίσχυρα και εκτεταμένα: από τον καπνοκαλλιεργητή της Ξάνθης μέχρι τον μεγαλοβιομήχανο των ΗΠΑ και από τον περιπτεριούχο της Ομόνοιας μέχρι τις πολυεθνικές διαφημιστικές εταιρίες. Η εχθρά του είναι μόνον η μία από τις πέντε κόρες του Ασκληπειού και ονομάζεται Υγεία.

“Σεβασμός στην ελευθερία του ατόμου” είναι μια πολύ ευαίσθητη έννοια.

Ο μη καπνιστής έχει δικαίωμα να μην μυρίζει καπνό στην καθημερινή του ζωή. Είτε γιατί δεν θέλει να ασθενήσει είτε γιατί απλούστατα του βρωμάει !

Ο καπνιστής έχει δικαίωμα να απολαύσει το ναρκωτικό του και να αυτοκτονήσει με όποιον τρόπο θέλει. Δεν νομίζω ότι ψηφίστηκε ακόμα κάποιος νόμος που να απαγορεύει την αυτοκτονία…

Κατ’ αντιστοιχία μήπως απαγορεύεται ο αλκοολισμός με δημόσια κατάχρηση οινοπνεύματος; Όχι. Απαγορεύεται όμως η οδήγηση, όχι για να μην πεθάνει στο τιμόνι ο μεθυσμένος, αλλά για να μην σκοτώσει άλλους.

Κατά τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να απαγορεύεται το κάπνισμα μόνον «όταν και εκεί όπου» οι μη καπνιστές δεν θα είχαν τρόπο να το αποφύγουν. Ορθά λοιπόν ΔΕΝ επιτρέπεται στα ΜΜΜ παντός τύπου (βαγόνια, αεροσκάφη κλπ) και γενικά σε δημόσιους χώρους (νοσοκομεία, σχολεία, υπηρεσίες). Σε όλους τους δημόσιους χώρους όμως, θα έπρεπε να υπάρχει οπωσδήποτε ένα καπνιστήριο. Θα μπορούσε να έχει διακοσμημένους τους τοίχους με φωτογραφίες από εγχειρήσεις πνευμόνων καπνιστών με καρκίνο, λίστες με επιφανείς καπνιστές που πέθαναν πρόωρα λόγω τσιγάρου, φωτογραφίες ηλικιωμένων με αποφρακτική πνευμονοπάθεια να σέρνουνε τη μπουκάλα οξυγόνου τους με σωληνάκια στη μύτη και άλλα χαρούμενα θέματα.

Η καθολική απαγόρευση είναι δύσκολα εφαρμόσιμη. Θα μπορούσε όμως ακόμα και αυτή να πετύχει αν οριζόταν ονομαστικά ένας υπεύθυνος χώρου ο οποίος σε περίπτωση παράβασης θα πλήρωνε από την τσέπη του κάθε πρόστιμο. Θα μπορούσε να είναι πχ ένας εύσωμος σερβιτόρος. Με ένα καλαίσθητο λογότυπο στο μπλουζάκι του που θα έγραφε: “1142, καταγγείλετέ με τώρα αν κάνω τα στραβά μάτια” θα προέτρεπε ευγενικά τους καπνιστές να σβήσουν το τσιγαράκι τους, ή να κάνουν μια μικρή βόλτα έξω για να καπνίσουν με ευχαρίστηση.

Έτσι όπως είναι διατυπωμένος και αυτός ο νόμος το μόνο που πετυχαίνει είναι η αυτοαναίρεσή του και ο εξευτελισμός, για άλλη μια φορά, της έννοιας του σεβασμού στη νομιμότητα.

Ο πρωθυπουργός θα παρασημορφορηθεί χάρις στην ψήφιση (όχι την επιβολή) αυτού του αυστηρού νόμου. Να χαμογελάσουμε; Είναι οι κουτόφραγκοι τόσο αφελείς που πιστεύουν ακόμα ότι οι νόμοι στην Ελλάδα τηρούνται; Ή να αγανακτήσουμε; Ποιός βραβεύει αλήθεια; Ο Π.Ο.Υ. Ποιός είπατε; Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας που προέτρεπε “ανιδιοτελώς” πριν από ενάμισι χρόνο τα κράτη σε μαζική αγορά άχρηστων αλλά πανάκριβων εμβολίων…

Η ναρκομανία δεν σταματάει με νόμους όπως ο τελευταίος. Η εξουσία για άλλη μια φορά καταφεύγει σε έναν υπερβολικά αυστηρό νόμο χωρίς να έχει την πρόθεση ή την δυνατότητα να τον εφαρμόσει. Ο αγώνας κατά του καπνίσματος χρειάζεται φαντασία, κάτι που δεν διαθέτει η εξουσία.

blog comments powered by Disqus

Γράφει ο Χάρης Κανδηλώρος

Χάρης ΚανδηλώροςΟ Χάρης Κανδηλώρος είναι γιατρός Ενδοκρινολόγος.

» Θέματα

"αγανακτισμένοι" crisis Egypt Goldman Sachs greece politics PSI Syria αγορές ΑΕΠ Αθήνα αλλαγές αλλαγή ανάπτυξη Ανδρέας Παπανδρέου ανεργία αντιπολίτευση αξίες Απεργία Αραβικές Χώρες Αριστερά Βενιζέλος Βερολίνο βιομηχανία Βουλή Βρυξέλλες Γερμανία Γιώργος Παπανδρέου γραφειοκρατία γυναίκες ΔΗΜΑΡ Δημοκρατία δημόσιο Δημοσιογραφία Δημοσιογράφοι δημόσιος τομέας δημοσκοπήσεις δημοψήφισμα διαδίκτυο διακυβέρνηση διαρθρωτικές αλλαγές διατροφή διαφήμιση διαφθορά διεθνή διεθνής οικονομία ΔΝΤ δραχμή ΕΕ εκλογές Ελλάδα έλλειμμα Ελληνες ελληνική οικονομία εξουσία ΕΟΚ επενδύσεις Επικοινωνία επιχειρηματικότητα επιχειρήσεις εργασία ευρώ Ευρωζώνη Ευρωπαϊκή Ενωση Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ευρώπη Εφημερίδες ηγεσία ΗΠΑ Ισπανία καθημερινότητα καπιταλισμός Καραμανλής κατανάλωση κεντροδεξιά Κίνα ΚΚΕ Κοινωνία κόμματα κομματισμός κουλτούρα κούρεμα κράτος κρίση κυβέρνηση λαϊκισμός Λιβύη λιτότητα Λουκάς Παπαδήμος μάνατζμεντ Μέρκελ Μέσα Ενημέρωσης μεταρρυθμίσεις ΜΜΕ Μνημόνιο μουσική ΝΔ Νέα Δημοκρατία νοοτροπία οικονομία οικονομική θεωρία οικονομική κρίση οικονομική πολιτική ΟΟΣΑ παγκοσμιοποίηση παιδεία Παπαδήμος Παπανδρέου παραγωγή ΠΑΣΟΚ ποιότητα ζωής πολίτες πολιτικά κόμματα πολιτική πολιτικοί πολιτικός λόγος πολιτισμός πρωθυπουργός πτώχευση Σαμαράς Σημίτης συναίνεση Συνδικαλισμός συνείδηση συνεργασία Σύνοδος Κορυφής Σύνταγμα Συρία ΣΥΡΙΖΑ τέχνη τεχνολογία τηλεόραση τράπεζες τρόικα Τσίπρας υγεία φιλελευθερισμός φτώχεια χρεοκοπία χρέος χρηματιστήρια ψηφιακή τεχνολογία